تو تشنه غزل شهریار و من به که گویم

چه می کند به تو دوزخ که خود بهشت برینی

خدای را که دگر آسمان بلا نفرستد

تو خود بدین قد و بالا بلای روی زمینی

که شعرتر نتراود برون ز طبع حزینی