بر محک تا نزنی نقد تمنای همه

دامن خلعت لطف تو دراز آمده وای

اگر این جامه شود راست به بالای همه

چه شناسی تو ز اندوده مس قلب دلان

محتشم رفع گمان کن که بنا بر غرضی است

آن مه مملکت آشوب دلارای همه