ز می فراق بوئی شده آفت حضورم

یزک سپاه هجران که نمود پیشدستی

عجب ارنگون نسازد علم سپاه هستی

چه حضور ماند آن دم که رسد زمان مستی

عجب است اگر نمیرم که چو شمع در گدازم

ز بلند شعله وصلی که نهاده روبه پستی