که بندد چون خزان آید هزاران کله ادکن

شمر پر فیبه جوشن که داند کرد در کانون

زبعد آنکه چون سیمسن سپر گردد در افزودن

که کاهد ماه را هر ماه «حتی عادکالعرجون»

که باشد چون بهار آید هوا را کله گردون

که گرداند ملون کوه را چون روضه رضوان

که گرداند منقش باغ را چون صحف انگلیون