لب محرم رکاب تو ماند که بوسه داد

پروای تو نمانده ز شادی سلام تو

دانم ز روی عقل که تو صورتی نه ای

ور نه بدیده روفتمی گرد گام تو

زیرا نبود واقف وقت کلام تو

لیک آن زمان ز عشق تو بر نعل مرکبت

دل صدهزار بوسه همی زد به نام تو