لیک آن زمان ز عشق تو بر نعل مرکبت

ور نه بدیده روفتمی گرد گام تو

لب محرم رکاب تو ماند که بوسه داد

زیرا نبود واقف وقت کلام تو

دل صدهزار بوسه همی زد به نام تو

ای عامه رسوم و همه شهر خاص تو

وی خاصه خدای و همه خلق عام تو