با دزد عمر گشته قرین پاسبان تو

محروم گشته از گهر عقل جان تو

معزول مانده از سخن خوش زبان تو

جان تو پاسبان بقای تو بوده باز

هنگام مرگ بهر جوانی و نازکیت

خون می گریست بر تو همی جانستان تو

ای آفتاب جان من از لطف و روشنی