گر آب یابدی تنت از آب چشم من

خون می گریست بر تو همی جانستان تو

ای آفتاب جان من از لطف و روشنی

خر پشته گلین ز چه شد سایبان تو

شاخ فراق رویدی از استخوان تو

ای تاج تا قرین زمین گشته ای چو گنج

چون تاج خم گرفت قد دوستان تو