تابوت را که هیچ کسی تاجور ندید

رفتی چنانکه باز نیابم نشان تو

شد تیره همچو موی تو روی چو ماه تو

شد چفته همچو زلف تو سرو روان تو

آخر بیافت این شرف اندر زمان تو

مرگ آخر آن طویله گوهر فرو گسست

کز وی ستاره دید همی آسمان تو