مرگ آخر آن طویله گوهر فرو گسست

شد چفته همچو زلف تو سرو روان تو

تابوت را که هیچ کسی تاجور ندید

آخر بیافت این شرف اندر زمان تو

کز وی ستاره دید همی آسمان تو

خاک آخر آن دو دانه یاقوت نیست کرد

کز تاب او پدید همی شد نشان تو