خاک آخر آن دو دانه یاقوت نیست کرد

آخر بیافت این شرف اندر زمان تو

مرگ آخر آن طویله گوهر فرو گسست

کز وی ستاره دید همی آسمان تو

کز تاب او پدید همی شد نشان تو

یارب چه آتشیست فراقت که تا ابد

دودی کبود سر زند از دودمان تو