یارب چه آتشیست فراقت که تا ابد

کز وی ستاره دید همی آسمان تو

خاک آخر آن دو دانه یاقوت نیست کرد

کز تاب او پدید همی شد نشان تو

دودی کبود سر زند از دودمان تو

ای کاج دانمی که در آنجای غمکشان

تو پیش ریخت خواهی یا پرنیان تو