آن تیغ آب داده بسیار دان تو

باری بدانمی که پر از خاک گور شد

آن شکرین چو غالیه دانی دهان تو

باری بدانمی که چگونست زیر خاک

باری بدانمی که بگو از چسان بریخت

آن زلف تاب داده عنبرفشان تو

دانم که لاله وار چو خون گشت و بترکید