مر ترا پایی پر از خاک و سری پر خار کو

دیو مردم بین که خود را چون ملایک ساختند

با چنین دیوان بگو بند سلیمان وار کو

گر به بوی و رنگ گویی چون گلم پس همچو گل

معلف اسبان تازی را خران بگرفته اند

در چنین تشویش ملک ای زیرکان افسار کو

گشت پر طوفان ز نااهلان زمانه چون کنم