در دیار دردمندان یک در و دیار کو

بی رجا و خوف گر گویی که هستی خاک و باد

پس بجای باد و خاک آرامش و رفتار کو

هو دج از معشوق و ربع از عاشقان خالی بماند

زین سخن چندان که خواهی خوانده ام در گوش عقل

لیکن اندر دهر مردی عاقل و هشیار کو

رفت گبری پیش گبری گفت هم کیش توام