او ریا گر دم فرو بر بست از اسرار شوق

اندر آن گلزار جانت را نوای زار کو

چشم موسی تار شد بر طور غیرت ز انتظار

جلوه توحید و برق خرمن اشرار کو

از لب داوود صوتی به ز موسیقار کو

سالها شد تا چو بلبل جملگی گفتی نکرد

پس چو باز آخر دمی کردار بی گفتار کو