پس چو باز آخر دمی کردار بی گفتار کو

او ریا گر دم فرو بر بست از اسرار شوق

از لب داوود صوتی به ز موسیقار کو

سالها شد تا چو بلبل جملگی گفتی نکرد

کی نهی در راه هستی تو زمام نیستی

مرده زنده کجا و خفته بیدار کو

گیرمت بوبکر نامت چون نداری صدق او