گیرمت بوبکر نامت چون نداری صدق او

پس چو باز آخر دمی کردار بی گفتار کو

کی نهی در راه هستی تو زمام نیستی

مرده زنده کجا و خفته بیدار کو

باری آن دندان مار و زخم آن در غار کو

چون همی خواهی که عماری بوی بر ساق عرش

در ره اسلام عشق بوذر و عمار کو