عالمی را چو نهد بر سر او تیغ کلاه

آنکه از مکرمت و جود همی نام نیاز

خامه او کند از تخته تقدیر تباه

خانه ای کو به یکی لحظه کمربند کند

گر نبودی به گه رنگ چنو کاه از ننگ

تا جهان بودی بیجاده بنربودی کاه

دیده خصم کند پایه جاه تو سپید