ای چو خورشید مهان را به سخای تو امید

تا جهان بودی بیجاده بنربودی کاه

دیده خصم کند پایه جاه تو سپید

مهره مهر کند نامه کین تو سیاه

وی چو ناهید طرب را به بقای تو پناه

آه در حنجر او خنجر گردد که کند

از سر دشمنی از بیم تو و کین تو آه