وی چو ناهید طرب را به بقای تو پناه

دیده خصم کند پایه جاه تو سپید

مهره مهر کند نامه کین تو سیاه

ای چو خورشید مهان را به سخای تو امید

آه در حنجر او خنجر گردد که کند

از سر دشمنی از بیم تو و کین تو آه

باشد ایمن ز خدنگ اجل و تیغ نیاز