از لطافت جانفزایی وز سخاوت غمزدای

بنده جود تو زیبد آفتاب نور بخش

مطرب بزم تو شاید زهره بربط سرای

چون طبایع سر فرازی چون شرایع دلفروز

تا تو کم بودی ز عقد دوستان در شهر بلخ

بود هر روز فراغت دوستان را غم فزای

منت ایزد را که گشتند از قدومت دوستان