تا تو کم بودی ز عقد دوستان در شهر بلخ

مطرب بزم تو شاید زهره بربط سرای

چون طبایع سر فرازی چون شرایع دلفروز

از لطافت جانفزایی وز سخاوت غمزدای

بود هر روز فراغت دوستان را غم فزای

منت ایزد را که گشتند از قدومت دوستان

همچو بی جانان ز جان و بی دلان از دلربای