آنچه با این دل من چشم چو بادام تو کرد

ور چو یعقوب ز عشق تو کنم واهربی

ناید از خود عجبم زان که به آواز و به روی

داری از یوسف و داوود پیمبر نسبی

نکند هرگز با مهره کف بوالعجبی

پس دل خون شده تافته تیره من

کو همی در دو صفت داشت ز زلفت حسبی