نکند هرگز با مهره کف بوالعجبی

ناید از خود عجبم زان که به آواز و به روی

داری از یوسف و داوود پیمبر نسبی

آنچه با این دل من چشم چو بادام تو کرد

پس دل خون شده تافته تیره من

کو همی در دو صفت داشت ز زلفت حسبی

شد مگر حلقه ای از زلف تو و شاید از آنک