هر که او مرد بود باک ندارد ز غمی

بسته شد مصلحت ملک هری در قصبی

نردها بازد با نطع امیدت با دهر

جانی از بنده و اقبال ز دستت ندبی

هر که او شیر بود سست نگردد به تبی

هر که آوازه کوس و دو کری یافت به گوش

کی به چشم آید او را ز یکی حبه حبی