هر که آوازه کوس و دو کری یافت به گوش

جانی از بنده و اقبال ز دستت ندبی

هر که او مرد بود باک ندارد ز غمی

هر که او شیر بود سست نگردد به تبی

کی به چشم آید او را ز یکی حبه حبی

به کهان جامه بسی داده ای این اولاتر

کاین فریضه به مهان به ز چنان مستحبی