در میان خاک و باد و آب و آتش داوری

گر بگویم کاین گل شادیم چون پژمرده شد

از غم نرگس صفت گردی چو گل جامه دری

مستمع بودندی از لفظ تو گر بودی جدای

تو همی گفتی که شعرت دیگران بر خویشتن

بسته اند از بهر نامی این گروهی از خری

جامه طاووس از شوخی اگر پوشید زاغ