پیش جنات العلی آورده ام ام بیدی چو نال

خرش خور و خوش خند مگری گرگری بر ما گری

چون ترا بینیم گوییم اندرین ایام خویش

اینت دولتیار مرد اندر حدیث شاعری

گر کنی عفوم شود آن بید گلبرگ طری