گه برین خنده زند گاه بر آن عشوه دهد

نه غم شادی و انده نه بهی از بتری

باز کردار همی صید کند دیده و دل

چون خرامید به بازار در آن کبک دری

خود بهاری که شنیدست بدین عشوه گری

ریشخندی بزند زین صفت و پس برود

من دوان از پس او زار به خونابه گری