نه غم شادی و انده نه بهی از بتری

کرده آن زلف چو تاج از بر آن روی چو عاج

خود نداند چه کند از کشی و بی خبری

شده مغرور بدان حسن ز بی عاقبتی

باز کردار همی صید کند دیده و دل

چون خرامید به بازار در آن کبک دری

گه برین خنده زند گاه بر آن عشوه دهد