کرده آن زلف چو تاج از بر آن روی چو عاج

آفتاب و شکر از سر و بن غاتفری

فوطه ای بر سر آن روی چو خورشید که دید

جمع بر تارک خورشید ستاره سحری

خود نداند چه کند از کشی و بی خبری

شده مغرور بدان حسن ز بی عاقبتی

نه غم شادی و انده نه بهی از بتری