خود نداند چه کند از کشی و بی خبری

فوطه ای بر سر آن روی چو خورشید که دید

جمع بر تارک خورشید ستاره سحری

کرده آن زلف چو تاج از بر آن روی چو عاج

شده مغرور بدان حسن ز بی عاقبتی

نه غم شادی و انده نه بهی از بتری

باز کردار همی صید کند دیده و دل