مر طمع را پر بکن تا هر کجا خواهی پری

گر توانگر میری و مفلس زیی در روز چند

به که خوانندت غنی اینجا و تو مفلس مری

مر امل را پای بشکن از اجل مندیش هیچ

این دو پیمانه که گردانست دایم بر سرت

هردو بی آرام و تو کاری گرفته سرسری

گر چه عمر نوح یابی اندرین خطه فنا