این دو پیمانه که گردانست دایم بر سرت

به که خوانندت غنی اینجا و تو مفلس مری

مر امل را پای بشکن از اجل مندیش هیچ

مر طمع را پر بکن تا هر کجا خواهی پری

هردو بی آرام و تو کاری گرفته سرسری

گر چه عمر نوح یابی اندرین خطه فنا

تا بجنبی کرده باشد از تو آثار اسپری