گفتا که برو بیش مکن خواجه سنایی

کز ریش منت شرم همی ناید باری

دو لعل ز هم باز گشاد از سر طعنه

افروخت درین دل ز سر شوخی ناری

با ما چه حسابت ترا یا چه شماری

سیمای تو حقا که چو زر باشد بی سیم

گلزار نیابی تو مشو در گلزاری