وندر بن این سفجه سیمین کفیده

گوی چو نگاری که نگنجد به کناری

بی موی و در و دوغ فرود آمده مشکی

چون شیر و درو موی پدید آمده تاری

نابوده و نامیخته آهخته خیاری

ناداده یکی بوسه چنان کاید ازین لب

این فربه ما بر لب و بر فرق نزاری