به سوی خویش دردی گر به سوی خلق درمانی

فقیه ار هست چون تیغ و فقیر ار هست چون افسان

تو باری کیستی زینها که نه تیغی نه افسانی

تو ای عالم که علم از بهر مال و جاه را خواهی

اگر چه از سر جلدی کنی بر ما روا عشوه

در آن ساعت چه درمان چون به عشوه خویش درمانی

زبان دانی ترا مغرور خود کردست لیکن تو