بگفتا من ز بورانی به بویی کی شوم قانع

یکی زیشان اناالحق گفت و دیگر گفت سبحانی

شنیدستی که اندر مرو در می رفت بی سیمی

ز بهر بوی بورانی چه گفت آن لال لامانی

مرا در پشت بارانی و در دل عشق بورانی

دلی باید ز گل خالی که تا قابل بود حق را

که ناید با صد آلایش ز هر گلخن گلستانی