از کوه فرود آمد زین پیری نورانی

از خانه برون رفتم من دوش به نادانی

تو قصه من بشنو تا چون به عجب مانی

پیداش مسلمانی در عرصه بلسانی

چون دید مرا گفت او داری سر مهمانی

گفتم که بلی دارم بی سستی و کسلانی