عجب نبود که با ابدال خود را همعنان بینی

تو یک ساعت چو افریدون به میدان باش تا زان پس

به هر جانب که رو آری درفش کاویان بینی

عنان گیر تو گر روزی جمال درد دین باشد

خلیل ار نیستی چه بود تو با عشق آی در آتش

که تا هر شعله ای ز آتش درخت ارغوان بینی

عطا از خلق چون جویی گر او را مال ده گویی