که تا هر شعله ای ز آتش درخت ارغوان بینی

عنان گیر تو گر روزی جمال درد دین باشد

عجب نبود که با ابدال خود را همعنان بینی

خلیل ار نیستی چه بود تو با عشق آی در آتش

عطا از خلق چون جویی گر او را مال ده گویی

به سوی عیب چون پویی گر او را غیب دان بینی

ز بخشیدن چه عجز آید نگارنده دو گیتی را