به سوی عیب چون پویی گر او را غیب دان بینی

خلیل ار نیستی چه بود تو با عشق آی در آتش

که تا هر شعله ای ز آتش درخت ارغوان بینی

عطا از خلق چون جویی گر او را مال ده گویی

ز بخشیدن چه عجز آید نگارنده دو گیتی را

که نقش از گوهران دانی و بخش اختران بینی

ز یزدان دان نه از ارکان که کوته دیدگی باشد