کان قطره کنون در صدف دین گهری نیست

از درد تو ای رفته به ناگه ز بر ما

یک زاویه ای نیست که پر خون جگری نیست

آن کیست که از بهر تو یک قطره ببارید

ای وای بر آن کز غم وقت سحر تو

او را بجز از وقت صبوحی سحری نیست

بسیار تو آیی و نبینی همه را زانک