بسیار تو آیی و نبینی همه را زانک

کان قطره کنون در صدف دین گهری نیست

ای وای بر آن کز غم وقت سحر تو

او را بجز از وقت صبوحی سحری نیست

ما برگذریم از تو ترا خود خبری نیست

آن دل که همی ترسد از شعله آتش

والله که به جز روزه مر او را سپری نیست