ما برگذریم از تو ترا خود خبری نیست

ای وای بر آن کز غم وقت سحر تو

او را بجز از وقت صبوحی سحری نیست

بسیار تو آیی و نبینی همه را زانک

آن دل که همی ترسد از شعله آتش

والله که به جز روزه مر او را سپری نیست

بس کس که چو ما روزه همی داشت ازین پیش