من برون چون لولیان بر آستان چون خوانمت

آنکه نام او مکان آمد ندارد خود مکان

پس تو دارنده مکانی در مکان چون خوانمت

آنچه در صدرست در لولوش کسی می ننگرد

چون تویی سود حقیقی دیگران سودای محض

پس چو مشتی خس برای سوزیان چون خوانمت

علم تو خود بام عقل و کعبه نفسست و طبع