بی زبان چون تیر خواهی تا ترا خوانند بس

من ز دل چون دانمت یا از زبان چون خوانمت

از ورای «کن فکان» آمد پس از تخییل خویش

در مناجات از فضولی «کن فکان» چون خوانمت

من سنایی با زبانی چون سنان چون خوانمت