هر چند همه نطع بود جایگه رخ

آن مست ز مستی بنترسد نه ز مردی

ور نه بخرد نیزه خطی شمرد لخ

در بند بود رخ همه از اسب و پیاده

نز روی عزیزیست که چون مرکب شاهان

رایض نکند بر سر خر کره همی مخ

گویی که نترسم ز همه دیوان آری