گویی که نترسم ز همه دیوان آری

هر چند همه نطع بود جایگه رخ

نز روی عزیزیست که چون مرکب شاهان

رایض نکند بر سر خر کره همی مخ

از میخ چه ترسد که مر او را نبود مخ

بیدار نه ای فارغی از بانگ تکاتک

بیمار نه ای فارغی از بند اخ و اخ